Бір байдың Сағатбек деген ұлы, Нұржамал деген қызы болыпты. Бірде жьлқыларын аралап жүрген Сағатқа бес ұры кездеседі. Содан бесеуі “қонақпыз” деп, Сағаттың әкесінің үйіне түседі. Нұржамал шалдың қолындағы алтын кездікті танып, ағасының бір бәлеге ұшырағанын біледі. Елге хабар беріп, халық жиналып келеді де, бесеуін байлап тастайды. Жастар шындықты айтып, Сағатты өлтірген жерді көрсетеді. Сағаттың денесі ол жерде жоқ болып шығады. Шала бауыздалған Сағат есін жиып, шошығанынан беті ауған жаққа жүре береді. Жолда бір керуенге кездесіп, керуенбасы оны кісі өлтіріп жүрген қашқын шығар деген күдікпен ас пісіретін малай етеді. Керуен бір шаһарға келіп, ол қаланың патшасы бәрін қонақ етеді. Бала басынан өткенін айтады. Патша оның сөзіне сенеді де, ұлына серік қылады. Сөзге шешен, палуан Сағат бүкіл елді таңырқатады. Уәзірлер одан құтылудың амальш іздейді. Ел шауып, керуен тонаған Сыбай деген залым деп жала жауып, зынданға салады. Зынданда жатқан Сағат түсінде ата- анасы мен қарындасын көреді. Жолдастары түсін жақсылыққа жорып, еліннен іздеушілер шықса керек дейді. Сағатгы іздеп шыққан елінің адамдары оны тауып, аман-есен еліне қайтады.

Ертеде бір Папор деген патша өтіпті. Лақап аты – Папорша екен. Өте ақылды, дана уәзірі болыпты. Бір күні уәзір патшаға келеді. Патша тез тұрып, уәзірге қарай жүреді. Уәзір не болғанын сұрайды. Патша: «Түсімде керемет бір сұлу қызды көрдім. Соған ғашықпын», – дейді. Ол қызды табу үшін уәзір үлкен қылып суретін салдырып, қақпаның жанына іліп қояды. «Кім біледі қыздың жайын?», – деп сұрау салады. Бір күні келе жатқан жолаушы қызды таниды. Ол: «Бұл қыз – Рұм патшасының қызы», – дейді. Патша Рүм патшасына жүрмек болады. Уәзірін ертіп, қыздың сарайына жетеді.