Ертеде бір пақыл (сараң) патша болыпты. Ол кімде-кім ғаріптерге бір тілім нан мен су беретін болса, сол адамның екі қолын кесіп, сахараға апарып тастайтыны туралы әмір етеді. Халық көшеде жүрген ғаріптерге нан беруге қорқып, қайғыра бастайды. Бір күні бір әйел ғаріптердің көрген халіне шыдай алмай екі нан береді. Мұны білген патша әйелдің екі қолын кесіп, емшектегі баласын мойнына байлап, аралға апарып тастайды. Жылаған баласын емізе алмай, қайғыға батып отырған әйел көлді көреді. Еңкейіп су ішпекші болғанда, мойнындағы баласы түсіп кетіп, суға батып кетеді. Әйел баласын құтқара алмай, зарлап тұрғанда екі кісі жетіп келіп, баланы құтқарады. Әйелдің қолын көріп бастан кешкен оқиғасын сүрайды. Әйел бәрін айтып береді. Сол кезде екі кісінің біреуі кетіп қалып, екі қолды алып келеді. Сөйтіп әйелдің қолын қалпына келтіреді. Әйел ол кісілердің өзінен нан алған ғаріптер екенін біледі. Баласын қолына алып, мекен- жайына жетіп, бақытты болады.