Он сегіздегі Мүслима елге екі ауыз өлеңмен жұмбақ жариялап, шешкен адамға тиетіндігіне уәде етеді. Бір қасиетті мақұлық көкте де емес, жерде де емес, байлаусыз, тіреусіз күн кешеді, адамға жақындаса, бақытқа бөлейді. Екіншісі — отыз екі құлағы бар, жиырма бұйрығын орындасаң, он екісі адалыңа қарар деп өлең еткен екен. Бірінші Жұмбақты Һамай деген құс болар. Ол жерге қонбай, жұмыртқасын аспанға салады деп жобалапты Әбілқасым Наурызбайұлы. Екінші жұмбақтың шешуін Түсіп Сансызбайұлы өлеңмен «намаз» деп шешеді. Қарсақбайдан Мүслима қыз табылмағандықтан, жұмбақтың қорытындысы шықпай қалыпты.