Тың игеру жылдарында Шәріпбек деген совхоздың директоры жұмысқа ебі жоқ адам екен. Шаруаның бәрін орынбасарына тастап өзі анда кеттім, мында кеттім деп ауыл сыртындағы шоқыға барып жатады екен. Ауыл адамдары мұнысын біліп, кейін қызметі ауысқан соң Шәріпбектің ісін әжуалап, шоқыны осылай атап кетіпті.