Ұланақ жарлы, кедей және оқшауда болған жан еді. Ешкіммен араласпай, адамға мезірет айтпайтын. Бір күні Ұланақтың үй-жайы өртеніп қалады. Өрттен тек ғана қара кесегі мен күлі қалады. Оны көрген адамдар табалау мақсатында «әшейінде қара кесегі шығып жүретін сорлының, енді қара кесегі қосылып қара күлі шығыпты ғой» деп айтыпты. Сол кезден бастап Ұланақты «Қаракесек» деп айта берген көрінеді.