Бір заманда бір патшаның бойжеткен қызы түсінде тұрмысқа шыққанын көріп, жүкті болып қалады. Ол өзінің себепсіз жүкті болып қалғанын атасына айтудан қорқып, сырын өзінің бағушысы мен қасындағы қызметші қызға айтады. Олар хан қызының таза екендігіне куәлік берсек, басымыз бәлеге қалар деп қорқып, қызбен бірге мол азық-түлік, алтын-күміс алып тауға қашады. Бір жерге барып тоқтағанда бір аңшы жігітке жолығады. Ол киіктің үш лағын қолға түсіріп, енді олардың енесін ұстайын ден тұрған екен. Хал сұрасқан соң хан қызы шын сырын айтып береді. Сонда аңшы патша қызын ұнатып, оған өзіне қосылуға ұсыныс жасайды. Сонда қыз тағдырыма жолыққан осы шығар деп келіседі. Бірақ аңшыдан өзінің келісімі үшін қалың мал ретінде киіктің үш лағын сұрайды. Аңшы келісіп, қыз лақтарды босатып жібереді. Аңшы жігіт қызды еліне әкеледі. Сонда қызды көргендер оның сұлулығына қайран қалып: «Бәрекелді, қыз-ақ екен. Бұдан артық сұлулық болар ма?!» деп, таңданып, тамсанады. Кейін бұл сөз қызға лақап есім болып, одан тараған ұл-қыздарын «қыз-ақ балалары» деп атап кетеді. Кейін оның соңғы бөлігі айтылмай, алдыңғысы «қаз-ақ, қазақ» болып аталып кетеді. Сол себептен Құдай тағала патша қызына үш перзент береді. Солардан патша қызы мен аңшы жігіттің тұқымы көбейіп, бұлар ұзақ уақытта рахат, қайғысыз өмір сүреді.