Айтыста екі жақтың ақындары да өз ұлтының жақсы жаөтарын мадақтап, кемшілігін мысқылдап әжуалайды. Ноғай ақыны өазаөтың қаласыз көшіп-қонып жүретінін, мәдениетке ұмтылмайтынын, байларының қайырымсыздығын, дінге орашолақтығын, қыз сатып, көп қатын алатындығын сынайды. Ал, қазақ ақыны ноғайдың қаласын мазақтап, саудагер тиын санайтынын, татар байларының ел аралап, молдалық құрып, елді алдап, еңбексіз мал табатыны шенейді.