Айтыс 1929 жылы болған. Негізінде жастық, байлық, кедейлік туралы қағысады. Алғашында жұмбақ өлең айтылып, кейіннен өтірік өлеңмен де байқасады. «Жиырма жасқа келгенше бір өнер көрсетпей бойдақ жүрсің, маған қайтсең де тең келмейсің, сорың қайнап қалар», -деп кемсітеді қыз. Жігіт те қоймай: «Ұайтсем де сені алам. Бүрыннан-ақ алар едім, қашып жүрсің», -деп жабысады. «Әйел алғың келсе, шешеңді ал, кәрі бие жүрдек келер», -деп қыз қатты кетеді. Жігіттің тосып отырғаны да осы еді. «Маған тимесең, әкеңети», — деп жұрт алдында ұялтады. Әкесі қыз қасында отырған. Нағман сұлу ызадан жылап жібереді. Жұртшылық та, қыз әкесі де жігітті кінәламайды. «Балам, тоқта, кінә өзіңнен болды. Жолын бер!»-деп әділ төрелігін айтады.