Атақты Ибн Сина кез келген ауруды жазатын ерекше қасиетті адам болған екен. Бір күні данышпан жақын шәкіртін шақырып алып, кішкентай шақшаны береді де, өзі өлген соң денесін өртеп, күлін қалыпқа салып, үстіне шақшадағы сұйықтықты тамызуды өсиет етеді. Көп ұзамай Ибн Сина қайтыс болады да, шәкірті өлікті өртеп, сұйықтықты аздап қана тамызады. Сол уақытта «рис – құй» деген жазу шығады. Адамды тірілтетін сұйықтықтың бәрін тамызса, оның қайта тіріліп әлемге аты мәшһүр болатынын ойлап, ішін қызғаныш кернеген шәкірт қалған сұйықтықты тамызбай қояды.