Жаз күндерінің бірінде Сыр бойынан қырдағы елге жолаушылап келе жатқан Алтын Сейітжан ақын, сусындау үшін бір ауылға бұрылса, өзінің қайын жұртының рулас елдері екен. Аялдаған үйінде Тұрмағамбет ақын отырса керек және екі ақын бұрыннан таныс болса керек. Тұрмағамбет Алтыннан: «Жер деген не, көк деген не?» деп төтесінен сауал тастайды. Сонда Алтын кідірместен: «Жер деген − сахи, көк деген − сари, түсінбесең сенде − сәби», − деп сусын ішіп, аттанып кетеді. Балдыздары Тұрекеңнен сөздің мәнісін сұрағанда «жердей жомарт, аспандай мөлдір бол» депті.