Жәкең Ақан сері жайында әңгімесінде мынандай бір естелік айтыпты. Көкшетау қаласында жыл сайын өткізілетін жазғы жәрмеңкеге Атбасар уезінен Қарауыл Смайлов Әлмүсіре болыс, оның інісі Мұқыш мырза келеді. Олар Ақан серімен таныспақ болып, оны арнап қонаққа шақырады. Қызу әңгімелерден кейін көпшіліктің сұрауы бойынша Ақан домбыраға қосылып ән шырқайды. Сыйлы мейманға арналған қонақасы даяр болады. Ет туралып, жасы үлкендер бастап, басқалар қаужаңдап тамақ алып жатқанда, Ақан сері табаққа қолын салмайды. Бұл құпия сырды дастарқан айналасына отырғандардың көпшілігі сезбейді, ал сезгендері тіс жармайды. Сонымен, қонақтар қош айтысып, тарқайды. Келесі күні Жәкең мен Ақан сері кездесіп қалады. Ақан қалтасынан бір қағазды алады да: «Мынау протокол, мырзаңа апарып бер», – дейді. Жәкең ол қағазды Шөбектің Жаналысына апарып береді. Ол қағазды оқып шығып: «Мұнда не жазылғанын мен айтпайын, сен естімей-ақ қой», – дейді. Жәкең істің жайын кейінірек білсе, Ақан өте таза кісі екен. Кешегі алдына қойылған қонақасыға қол салмауына себеп – табақ жиегі кір екен. Мырзаңа тапсыр деп Жәкеңе берген қағазы сол үшін жазылған «протоколы» екен. Мырзалар өз қателіктерін мойындап, құрметті ағасы Ақан серіден кешірім сұрайды.