Айтыс 1875 жылдары болған. Кезінде атағы шығып, айтысуды аңсаған Ерімбет ақын Жекей қыздың аулына екі атым жоғалды дегенді сылтау етіп іздеп барады. Алдымен бір түйеші шалдан қыздың жайын, оның ата-анасын, күйеуінің жайын біліп алады. Айтыс үстінде екі ақын өз руларын, туыстарын мақтайды. Екеуі де бір-бірінің кемшіліктерін айтады. Ерімбет: «Күйеуің Қырықбай сақау, теңің емес», -деп бетіне басады. Жекей ақын: «Не шара! Жасымда әкем атастырды. Бірақ сенің де көрген күнің шамалы, қайғы-шерің көп. Тіпті ел үшін еңіреген еріңді-Жанқожаны жауыңа байлап бердіңдер», — деп бастырмалатады. Жекейдің бұл сөзіне Ерімбет жауап қайтара алмайды.